• Imieniny ks. Andrzeja Kamińskiego (2012-05-18 09:06)
• Jeśli kiedyś zostanę - koniec (2012-05-18 00:14)
• Jeśli kiedyś zostanę proboszczem 11 (2012-05-15 06:29)
• Jeśli kiedyś zostanę proboszczem 10 (2012-05-14 12:08)
• Jeśli kiedyś zostanę proboszczem 9 (2012-05-13 19:49)

Były imieniny Księdza Andrzeja Kamińskiego.

Mam wobec Niego dużo ciepłych uczuć.

Był Proboszczem w Pniewniku (wówczas moim), kiedy byłem nastolatkiem.
Lubił i szanował ludzi w kaplicy w Trawach.
Zresztą z wzajemnością.
Choć księdza Kamińskiego poprzedzał szlachetny kapłański duet: ks. Bogusz i ks. Bors, to jednak od ks. Andrzeja otrzymaliśmy szczególnie dużo kapłańskiego szacunku i serca.
Moi rodzice także Go bardzo lubią.

Potem trafiłem do Niego na pierwszej mojej parafii w Falenicy.
Doświadczyłem wtedy pracy z Proboszczem, który stawał zawsze po mojej stronie. Ochraniał młodego księdza. Pamiętam, że dał mi krytyczny komunikat dopiero po 8-iu miesiącach wspólnego posługiwania.

Wspominam, jak z drugim wikariuszem, ks. Mirkiem Tempczykiem, postanowiliśmy urządzić kaplicę na plebanii. Ks. Kamiński załatwił  zgodę na obecność Najświętszego Sakramentu u ks. Bpa Romaniuka. Ks. Mirek zaproponował wtedy coś, na co bym się nigdy nie odważył. Zaproponował, że najlepsze miejsce byłoby w sypialni ks. Proboszcza Kamińskiego, która miała oddzielne wyjście na nasz korytarz.

O dziwo, po dwóch godzinach ks. Kamiński zaczął wynosić swoje rzeczy z sypialni.

Zrobiliśmy tam kaplicę.
Dużo się modliliśmy wówczas wszyscy. Ale w ilości godzin spędzonych przed Panem Jezusem bił nas na głowę właśnie ks. Kamiński.

Potem ksiądz Andrzej był w Halinowie. A w końcu spotkaliśmy się jakby trzeci raz. Zastąpił mnie na stanowisku kapelana w Zielonce.
Dziś nie ma już zdrowia. Dobrze, że jest pod opieką sióstr Dominikanek. Chciałbym mieć więcej czasu na odwiedzanie Go. Lubię Go odwiedzać. Zawsze się choć trochę pośmiejemy.

Kończę już swoje rozważania na temat probostwa.
Wygląda, że się nadaję.

Zalet mam jeszcze dużo.
Spore zasoby ciepła i empatii.
Umiem prowadzić do modlitwy.
Lubię Boga.
Potrafię przyjąć uwagę krytyczną.
Szanuję nawet wrogów i przełożonych.
Znam się na wystroju kościołów; magisterium z historii sztuki chrześcijańskiej.
Nie mam problemów z mówieniem kazań.
Gram na gitarze, śpiewam i tańczę….
Jestem skromny, otwarty i niechciwy.
Mam prawidłową orientację.
Znam się na kilku rzeczach.
Umiem nawet od biedy poprowadzić audycję czy warsztat.
Jestem domyty, doprany i rozwijam się.
Umiem mówić dziękuję i przepraszam.
Doceniam pracę innych.

I tak sobie myślę: za którą z moich licznych zalet nie zostanę proboszczem, chichi.

I mimo tej ostatniej myśli, mam wciąż mam nadzieję, że ludzie są dobrzy.

Dlaczego piszę o tym probostwie?

Jest to składowa kluczowego dla mnie pytania:  co dalej robić w życiu?

Mam 45 lat.

Powinienem w życiu ‘zawodowym’ zacząć jakiś nowy temat.
Teraz. Póki mi się jeszcze chce pracować.

Więc pytam: do czego się nadaję?
Na co mam ochotę? Jakie możliwości?
Gdzie będę mógł kochać najbardziej?
Bycie proboszczem jest jedną z możliwości do rozważenia.

Czy będę jako ewentualny proboszcz umiał współpracować z kurią?
Pracowałem przez 5 lat jako pracownik kurii, więc temat kurii nie jest mi obcy.
Mam swoje zdanie.
Ale szacunek odwzajemnię szacunkiem.

Czy będę, jako ewentualny proboszcz umiał współpracować z siostrami zakonnymi?

W sumie oprócz 7 lat kapelanii, mam za sobą setki godzin spowiedzi różnych zgromadzeń. I jakieś pojęcie o życiu zakonnym.

Jak na księdza diecezjalnego jestem stosunkowo dobrze przygotowany do współpracy z zakonami.
Także żeńskimi.