Brońcie krzyża

Obyśmy kiedyś nie obudzili się w państwie, w którym krzyże pozostaną już tylko na cmentarzach – ostrzega Krzysztof Ziemiec.

Ojczyzna to ziemia i groby, mówi znane powiedzenie. W okolicach 1 listopada nabiera ono szczególnego znaczenia. Na cmentarzach, wspominając bliskich, przypominamy sobie, że nasze ziemskie życie kiedyś się skończy. Stawiamy pytanie: co zostanie po nas na tym świecie? A jako katolicy powinniśmy również pytać: w jakiej kondycji pozostawimy wiarę? Czy zostanie zepchnięta do niszy, czy też pozostanie w przestrzeni publicznej, gdzie jest jej miejsce, z dobrym skutkiem dla państwa i narodu?

– Nie walczymy ani z religią, ani z Kościołem – tłumaczył 27 października rzecznik Ruchu Palikota Andrzej Rozenek, wicenaczelny tygodnika „Nie”, składając wniosek o usunięcie krzyża z sali sejmowej. Upierał się, że obecność symbolu religijnego w parlamencie jest niezgodna m.in. z Konstytucją.

Uważam inaczej – i nie mam wątpliwości nie tylko, że to jednak jest walka, ale i że na tym się ona nie zakończy. Na razie napawa optymizmem zdecydowana postawa większości polityków, by krzyża jednak nie zdejmować. – Dla jednych był symbolem religijnym, dla innych świadectwem, że Polska odzyskała niepodległość po tylu latach, a jeszcze dla innych kontynuacją naszej historii – komentowała Małgorzata Kidawa-Błońska (PO). Podkreśliła, że Palikot, choć „dużo mówi o tolerancji (...) pomija to, że są ludzie w tym Sejmie, którym ten krzyż przez tyle lat nie przeszkadzał i dalej chcieliby, żeby on wisiał”.

Tyle z Sejmu. My sami przede wszystkim musimy wykazywać zdrowy rozsądek i nie dać się zwodzić politycznym grom. Pamiętajmy o naszych fundamentach. Na wzmocnienie własnego „ja” proponuję chwilę zadumy nad słowami bł. Jana Pawła II:

Wiara i szukanie świętości jest sprawą prywatną tylko w tym sensie, że nikt nie zastąpi człowieka w jego osobistym spotkaniu z Bogiem, że nie da się szukać i znajdować Boga inaczej niż w prawdziwej wewnętrznej wolności. (…) Dlatego postulat neutralności światopoglądowej jest słuszny głownie w tym zakresie, że państwo powinno chronić wolność sumienia i wyznania wszystkich swoich obywateli, niezależnie od tego, jaką religię lub światopogląd oni wyznają. Ale postulat, ażeby do życia społecznego i państwowego w żaden sposób nie dopuszczać wymiaru świętości, jest postulatem ateizowania państwa i życia społecznego i niewiele ma wspólnego ze światopoglądową neutralnością. (...) Doświadczyliśmy tego wielkiego katolickiego getta, getta na miarę narodu. Zarazem więc my, katolicy, prosimy o wzięcie pod uwagę naszego punktu widzenia: że bardzo wielu spośród nas czułoby się nieswojo w państwie, z którego struktur wyrzucono by Boga, a to pod pozorem światopoglądowej neutralności. (…) Niekiedy zauważa się jakby chęć do łatwego i mechanicznego naśladowania, z jednej strony – wzorów Zachodu, a z drugiej strony – do przyjmowania pewnych form, które były stosowane w epoce totalitaryzmu (Lubaczów, 1991).

I kiedy kończył się wiek XIX, a rozpoczynał współczesny, ojcowie wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. (…) Ogarnia całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk. (…) Umiłowani bracia i siostry, nie wstydźcie się krzyża. (...) Brońcie krzyża, nie pozwólcie, aby Imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu społecznym czy rodzinnym. Dziękujmy Bożej Opatrzności za to, że krzyż powrócił do szkół, urzędów publicznych, szpitali. Niech on tam pozostanie! (Zakopane, 1997).

Obyśmy nie obudzili się kiedyś w państwie, gdzie krzyże pozostaną już tylko na cmentarzach.


Krzysztof Ziemiec
Idziemy nr 45 (322), 6 listopada 2011 r.
Wstecz...