Gdzie są chrześcijańscy demokraci?

Kiedy przed ponad 20 laty rozpadł się blok wschodni, myślałem, że to koniec historii – jak to wówczas ogłosił Francis Fukuyama. A z pewnością koniec komunizmu, czyli lewicy. Dzisiaj wiem już, że to nie tak.

Na przykład nowy przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz ma doskonałą lewicową biografię, ale nie może wykazać się maturą, gdyż przerwał szkołę. W swoim przemówieniu inauguracyjnym podkreślił, że dla niego najważniejsza jest sprawiedliwość społeczna, zabezpieczenie emerytalne i zmniejszenie stopy bezrobocia. Jego największymi wrogami są natomiast agencje ratingowe z Nowego Jorku.

Aby prezentować takie poglądy, rzeczywiście nie trzeba mieć nawet matury, wystarczy lektura manifestu komunistycznego. Także przewodnicząca nowej prezydencji unijnej, duńska premier Helle Thorning-Schmidt, ma doskonałą lewicową biografię. Nie jest zatem żadną niespodzianką, że opowiedziała się w Strasburgu za „metodą wspólnotową”. Być może to tylko moja subiektywna interpretacja, ale mam poczucie, że bycie lewakiem jest cool. Podczas gdy bycie prawicowcem jest czymś podejrzanym. Najnowsze badania przeprowadzone w Kanadzie idą jeszcze dalej. Otóż podają, że osoby o mniejszych zdolnościach poznawczych wykazują tendencję w kierunku prawicowych poglądów. I dalej: osoby upośledzone umysłowo odnajdują w prawicy porządek i stabilność.

Jak to dobrze, że tacy starzy komuniści jak Leszek Miller nigdy nie kładli nacisku na porządek podczas pierwszomajowych marszów! Można by również zapytać, kiedy już mówimy o porządku, czy naziści – czyli narodowi socjaliści – nie byli przypadkiem ruchem lewicowym? Hitler także domagał się równości społecznej. Interesował się też ludźmi jako masą. Podczas gdy masa nigdy nie była w centrum zainteresowań prawicy. Wręcz przeciwnie: prawica zawsze stawiała na elity i wybraną jednostkę.

Kiedy myśli się o renesansie lewicy, nasuwa się spontaniczne pytanie: co robi prawica? Odpowiedź jest prosta: stoi w defensywie. Przypuszczam, że dlatego, iż na konserwatystów nakłada się moralne standardy, którym nie są w stanie podołać. Jeszcze niedawno były senator PO Krzysztof Piesiewicz został niemal ukrzyżowany za zdjęcia w damskim przebraniu i posiadanie środków odurzających. Obecnie dzięki narkotykom i damskim ciuszkom można zrobić karierę polityczną. A nawet zostać celebrytą. W pewnym sensie media przekształciły się w ogromny konfesjonał. Tyle że rozgrzeszenie otrzymują tylko wybrani. Uczestniczenie we wprowadzeniu stanu wojennego czy współpraca z SB – rozgrzeszenie możliwe. Potępianie aborcji lub posiadanie tradycyjnego obrazu rodziny – brak rozgrzeszenia. Nie widzę nikogo po prawej stronie sceny politycznej, kto mógłby coś w tej kwestii zmienić. Bo są to albo starsi, rozgoryczeni ludzie lub też młode, niedojrzałe osoby, które przechadzają się po sejmowych korytarzach niczym Napoleon.

Myślę, że Polsce brakuje partii chrześcijańsko-demokratycznej o klarownym profilu konserwatywnym, ale prezentującej się w nowy, pewny siebie sposób. Dlaczego dzisiaj w państwie o ogromnej większości katolickiej nie ma takiej opcji politycznej? Bo przecież istniała w dwudziestoleciu międzywojennym. Naturalnie nie jest łatwo prowadzić politykę w duchu Dekalogu, gdyż demokracja wymaga częstych kompromisów. Mimo to jestem zaskoczony, że chrześcijanie, którzy wygrali walkę z komunizmem, obecnie są tacy słabi. Niemiecki sędzia Paul Kirchhoff stwierdził kiedyś, że chrześcijańska idea obrazu Boga w człowieku jest najbardziej radykalną myślą wolności i równości. Dzisiaj nie pamięta się o tej awangardzie chrześcijan. Kiedy poseł Palikot inscenizuje narkotykowy kabaret, świadomie występuje wbrew prawicowemu porządkowi. A kiedy poseł Biedroń publicznie promuje swój styl życia seksualnego, wtedy atakuje naturalny porządek stworzenia nauczany przez Kościół. I takie informacje prezentowane są jako cool, ale w rzeczywistości są reakcjami na przekor chrześcijańskiej kulturze. Brakuje im jednak wyraźnej wizji. Tę natomiast posiadają chrześcijanie, ale często sami już w nią nie wierzą i dlatego się nią nie kierują.


Stefan Meetschen
Idziemy nr 5 (334), 29 stycznia 2012 r.