Gwiazdy i gwiazdki

Miałem niedawno przyjemność być jurorem w dziennikarsko-historycznym konkursie dla dzieci i młodzieży, dotyczącym postaci bł. Edmunda Bojanowskiego. Jego beatyfikację 13 czerwca 1999 w Warszawie relacjonowałem jeszcze jako dziennikarz radiowy. Już wtedy mówiłem, że Bojanowski, choć żył wiele lat temu, może z powodzeniem stanowić wzór patrioty i katolika dla dzisiejszych Polaków.

Urodził się w 1814 roku w małej wielkopolskiej wsi Grabonóg, w zamożnej drobnoszlacheckiej rodzinie, wierzącej i patriotycznej jak całe wielkopolskie ziemiaństwo. Ciężko chory jako czterolatek, został cudownie uratowany. Jednak kilkanaście lat później choroba uniemożliwiła mu dokończenie studiów filozoficznych i drogę kapłańską. Miał dwadzieścia kilka lat, gdy wrócił do domu rodzinnego i rozpoczął drugi etap swojego życia. Skoncentrował wszystkie swoje wysiłki na edukacji ludu wiejskiego i działalności charytatywnej.

Polacy byli wówczas silnie germanizowani, w Wielkopolsce działała Hakata. Bojanowski rozpowszechniał polskie czasopisma i zakładał czytelnie, z których mieszkańcy wsi mogli wypożyczać książki, aby uczyć się z czytać i pisać po polsku. Sam był poetą. Korzystając z licznych znajomości w środowisku literackim, zbierał środki na finansowanie swojego kolejnego przedsięwzięcia: ochronek dla dziewcząt z ubogich rodzin. Niektóre z nich dzięki temu przeżyły, inne nie weszły na drogę zgubną moralnie. Później zaangażował je do walki z nędzą wsi wielkopolskiej. Powstało Bractwo Ochroniarek, które za jego sprawą przerodziło się w zakonne Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Niepokalanego Poczęcia NMP.

Dziś także potrzeba nam takich pozytywistów: moralnie czystych i silnych, pokornych, wrażliwych, gotowych do służby wobec innych. Bojanowski jest przykładem autentycznego apostolstwa świeckich. Zwłaszcza że nie przejawiał chęci przyjmowania zadań właściwych duchownym lub ich zastępowania, co czasami jest bliskie niektórym świeckim.

Papież z Polski darzył go wielką estymą. Odnosił się do niego w dokumentach i kazaniach. Postawa Bojanowskiego może być dowodem, że droga do świętości nie jest zamknięta dla zwykłych świeckich, którzy normalnie żyją, modlą się i pracują. Pula wzorców, z których możemy czerpać, nie ogranicza się do postaci Jana Pawła II, kard. Wyszyńskiego czy ks. Popiełuszki, czyli duchownych. Świecki Bojanowski może być autorytetem bliższym każdemu z nas. O ileż bardziej niż telewizyjni showmani czy estradowe gwiazdki.


Krzysztof Ziemiec
Idziemy nr 5 (334), 29 stycznia 2012 r.