21 września
poniedziałek
Jonasza, Mateusza, Hipolita
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Święty Napoleon

Ocena: 5
966

Cesarz wydał dekret, który nakazał zastąpić święto Wniebowzięcia wspomnieniem nieznanego nikomu świętego.

fot. wikipedia.pl

Najstarsze obchodzone przez cały Kościół święto maryjne przypada 15 sierpnia. Uroczystość ta jest świętowana również przez chrześcijan wschodnich. Ci przygotowują się do tej uroczystości przez pierwszą połowę miesiąca, a w drugiej składają dziękczynienie. W 1950 r. w Kościele katolickim został ogłoszony ostatni dogmat papieski: o Wniebowzięciu Maryi, która duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej. Proklamując ten dogmat, Pius XII potwierdził oficjalnie prawdę, którą wierni już od dawna uznawali, a mianowicie, że Niewieście, która dała życie Bożemu Synowi, oszczędzony został rozkład ciała.

Zastanawiająca jest nie tylko wiekowość tego święta, ale i niezmienność terminu. Niektórzy twierdzą, że datę wyznaczono, by schrystianizować obchodzone na cześć cesarza pogańskiego Feriae Augusti. Jednak święto to przypadało pierwszego, a nie piętnastego. Również włoskie określenie Ferragosto zaczyna być używane dopiero w XX w. w odniesieniu do dnia, w którym Kościół świętuje Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny.

Powodu wyboru daty 15 sierpnia należy szukać – tak twierdzą historycy liturgii i duchowości – nie w pogańskim Rzymie, ale we wczesnochrześcijańskiej Jerozolimie. Bo to właśnie tam, w epoce konstantyńskiej, piętnastego dnia miesiąca w kościele na Górze Oliwnej obchodzono maryjną uroczystość. Zgodnie z tradycją wierzono, że tam miało miejsce Dormitio Mariae, Zaśnięcie Maryi.

Wiele wieków później wydarzy się fakt, który odciśnie piętno na dziejach Europy: 15 sierpnia 1769 r. na Korsyce na świat przyszedł chłopiec, któremu nadano rzadkie wówczas imię Napoline (tak zapisano je w akcie chrztu). Kiedy młodzieniec dorósł, uznał, że data ta jest kłopotliwa dla niego samego i dworu. W jego urodziny obchodzono rocznicę zawierzenia Francji opiece Maryi przez Ludwika XIII w 1637 r. Cesarz Napoleon wydał więc dekret, który w całym imperium nakazywał zastąpić święto Wniebowzięcia wspomnieniem nieznanego nikomu „św. Napoleona”. Tym sposobem świętowano imieniny i urodziny parweniusza, który uważał, że może podporządkować sobie kalendarz liturgiczny i wyrzucić z ludzkich serc miłość do Matki Boga.

Oczywiście klęska Napoleona wyznaczyła koniec wymyślonego na jego użytek kultu św. Napoleona. Jednak wydarzenie to przysłużyło się w sposób niezwykły kultowi maryjnemu. Sprawiło, że święto 15 sierpnia zostało świętem obowiązkowym. Raz jeszcze spełniły się słowa Magnificat, które mówią o „strąceniu władców z tronu” i o „rozproszeniu pyszniących się zamysłami serc swoich”.

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

Autor jest duchownym Prałatury Opus Dei w Warszawie

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 21 września

Poniedziałek, XXV Tydzień zwykły
+ Święto św. Mateusza, apostoła i ewangelisty
«Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary»
+ Czytania liturgiczne (rok A, II): Ef 4,1-7.11-13; Ps 19,2-5; Mt 9,9-13
+ Komentarz do czytań (Bractwo Słowa Bożego)

- Reklama -


Najczęściej czytane artykuły

E-WYDANIE


Zachęcamy do prenumeraty e-wydań tygodnika Idziemy



Najczęściej czytane komentarze



Najwyżej oceniane artykuły

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -



Newsletter