21 lipca
niedziela
Daniela, Diany, Wawrzynca
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Komentarze do czytań - Piątek - IX tydzień zwykły - Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa

402

O męce Pańskiej można pisać wiele. Ale czasami słuszne i najprawdziwsze jest wrażenie, że wobec przebitego – wobec otwartego dla nas – serca nic sensownego nie powiemy ani nie napiszemy.

Tekst czytań

Fot. cathopic.com

komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: dr Mateusz Krawczyk

Pierwsze czytanie: Oz 11, 1. 3-4. 8c-9

Ozeasz pokazuje nam Boga jako Ojca, Ozeasz pokazuje nam Boga jako Matkę. Ozeasz pokazuje nam wreszcie Boga jako Boga, który z ludźmi nie ma nic wspólnego.

On jest tym, który bierze na ręce, który uczy chodzić. Jest tym, który karmi i przytula bezbronne dziecko. To nasze, ludzkie, sposoby mówienia o Bogu, którego nie potrafimy pojąć, który zawsze nas przerasta i którego nie potrafimy sobie wyobrazić. Dlatego używamy najprostszego obrazu rodziców, by uciec na chwilę od dojmującej apofatyki. Ale my wiemy razem z Ozeaszem, że On nie jest człowiekiem, że On nie ma z nami nic wspólnego. Tam, gdzie człowiek byłby zawistny, On przecież wiary dochowuje, On nas nie zniszczy. On nie ma z nami nic wspólnego, powie Ozeasz w Starym Testamencie. Ozeasz jeszcze nie wie o Wcieleniu.

Psalm responsoryjny: Iz 12, 2. 3 i 4bcd. 5-6 (R.: por. 3)

Psalmy to nie jedyne teksty poetyckie Starego Testamentu. Jest wiele innych pieśni, które możemy zaśpiewać jako psalm responsoryjny. Dzisiejszy psalm–nie-psalm, bo hymn z Księgi Izajasza, jest głośny chwałą Boga wyśpiewywaną przez ludzi. Czym jest zbawienie, o którym pisze Izajasz? Dla Izraelity, który śpiewa tę pieśń, to wspomnienie każdego wyzwolenia Narodu Wybranego z ręki oprawców – w ostatnim wersecie poprzedniego rozdziału Izajasz wspomina wyjście Izraela z Egiptu. To również zapowiedź przyszłego wyzwolenia rozumianego w kategoriach ziemskich – szeroko pojętym tłem pierwszej części Iz jest imperium Asyryjskie z jego podbojami. Wreszcie to zapowiedź Mesjasza i Jego zbawienia, jakkolwiek różnie było ono pojmowane.

A dla nas? Kolejność musi być odwrotna. Najpierw Mesjasz, dopiero potem wszystkie nasze małe ziemskie zbawienia. Małe, bo zawsze odniesieniem będzie dzieło zbawcze Jezusa Chrystusa, a przy nim wszystko wydaje się małe.

Drugie czytanie: Ef 3, 8-12. 14-19

Do Efezjan nie można było pisać prosto. To byli przecież mieszkańcy stolicy Azji Mniejszej, miasta, w którym przecinały się wszystkie szlaki handlowe tamtego regionu. A wraz z handlem w hellenistycznej metropolii również wszystkie szlaki myśli filozoficznej – kto nie zna Heraklita i jego słynnej sentencji „panta rei” lub nie słyszał o jego koncepcji logosu jako zasady istnienia świata – a i myśli teologicznej – to tam stała świątynia Artemidy Efeskiej uznana za jeden z siedmiu cudów świata starożytnego.

Do Efezjan nie można było pisać prosto. Dlatego im, szukającym i filozofującym, napisze Paweł o sensie istnienia objawiającym się w odwiecznym planie Boga. Im napisze o rozumieniu wszystkiego – szerokości, długości, wysokości i głębokości. Im wreszcie napisze o tym, że jakkolwiek byliby mądrzy, miłość Chrystusa przewyższa wszelką wiedzę. A „pełnia” (gr. πλ?ρωμα; czyt. pleroma), jak to ujmuje Paweł, jest możliwa tylko w Bogu.

Jak bardzo mądrzy i elokwentni byśmy byli, jeśli Chrystus nie zamieszka w naszych sercach przez wiarę, a nie filozofowanie, niczego nie zrozumiemy.

Ewangelia: J 19, 31-37

W swoim Dzienniczku s. Faustyna zapisała słowa Jezusa: „Otworzyłem Swe Serce jako żywe źródło miłosierdzia, niech z Niego czerpią wszystkie dusze życie, niech się zbliżą do tego morza miłosierdzia z wielką ufnością. Grzesznicy dostąpią usprawiedliwienia, a sprawiedliwi w dobrym utwierdzenia” (Dz. 1520).

O męce Pańskiej można pisać wiele. Ale czasami słuszne i najprawdziwsze jest wrażenie, że wobec przebitego – wobec otwartego dla nas – serca nic sensownego nie powiemy ani nie napiszemy. A jednak, jeśli w to wszystko wierzymy, przynagla nas imperatyw powiedzenia za Janem Ewangelistą każdemu napotkanemu na naszej drodze człowiekowi choćby tylko tego jednego: „To prawda! Zaświadcza to ten, kto uwierzył, a świadectwo jego jest prawdziwe. Ja wiem, że mówię prawdę, abyście i wy wierzyli”.

PODZIEL SIĘ:

NIEDZIELNY NIEZBĘDNIK DUCHOWY - 21 lipca

XVI Niedziela zwykła
Moje owce słuchają mego głosu,
Ja znam je, a one idą za Mną.

+ Czytania liturgiczne (rok B, II): Mk 6, 30-34
+ Komentarz do czytań (Bractwo Słowa Bożego) 
+ Komentarz „Idziemy” - Stwórz się na nowo
Nowenna do św. Anny 17-25 lipca
+ Nowenna do św. Szarbela 19-27 lipca



Najwyżej oceniane artykuły

Blog - Ksiądz z Warszawskiego Blokowiska

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.



Newsletter