Wypadki i przypadki

To miał być ważny rok dla Roberta Kubicy. Polski kierowca chciał zapomnieć o dramatycznych przeżyciach z ostatnich miesięcy i wrócić na tory Formuły 1. Nie było wiadomo, kiedy się to stanie, ale taki plan wydawał się realny do spełnienia.

I nagle kolejny wypadek. Złamana noga. Przed własnym domem. Szczęście w nieszczęściu, że Kubica nie złamał kostki, jak wstępnie informowano. I że prawa noga jest dla kierowców Formuły 1 tą mniej istotną. Nie ma jednak co histeryzować i nie wolno nakręcać spirali obaw o przyszłość Kubicy. Tak naprawdę ostatni nieszczęśliwy wypadek nic nie zmienia, jeśli chodzi o termin powrotu Polaka do F1. Trzeba pamiętać, że droga powrotna na światowe salony jest dla naszego kierowcy równie długa jak była. Kubica wciąż ma do wykonania tytaniczną pracę związaną z rehabilitacją prawej ręki. I dopiero od powodzenia tej misji zależy termin jego powrotu do wielkiego ścigania.

O powrocie do czołówki marzy też nasz najlepszy biathlonista. Niestety, Tomasz Sikora na razie ogromnie rozczarowuje. Za wyniki odpowiada tak naprawdę tylko on. Bo mimo że w kadrze ma trenera, to nie ukrywa, że sam sobie jest sterem, żeglarzem i okrętem. Efekty? Gorzej niż mizerne. W ostatni weekend Polak w biegu na dziesięć kilometrów był – uwaga, uwaga – dziewięćdziesiąty! Czy te wyniki uda się poprawić? Wierzę, że tak i mam nadzieję, że Tomasz Sikora też wierzy. Bo inaczej… lepiej dać sobie spokój z dalszymi startami.

Od sporej wpadki rozpoczęli mistrzostwa Europy piłkarze ręczni. Piszę te słowa po pierwszym meczu. Wyraźnie przegranym z Serbami. To jeszcze nie koniec świata, chociaż… może być to koniec szans na medal. Porażka boli jednak wyjątkowo, bo przegrać można zawsze. Tylko nie w takim stylu. Pomimo kontuzji i osłabień Orły Wenty zapowiadały walkę, a właśnie jej zabrakło. I to jest dla mnie niezrozumiałe. Bez pomysłu, bez wiary, chwilami bez walki. Tak grających piłkarzy ręcznych dawno nie widziałem i oglądać nie chcę.


Mariusz Jankowski
Idziemy nr 4 (333), 22 stycznia 2012 r.
Wstecz...