16 czerwca
niedziela
Aliny, Benona, Anety
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

Jeremiasz: wierność mimo przeciwności

Ocena: 0
8807
Przez cały czas swojej długiej działalności prorockiej spotykał się z oporem ze strony swoich rodaków, ale właśnie na tym tle zajaśniała wielkość jego wierności Bogu.
Jeremiasz urodził się w połowie VII w. przed Chr. Pochodził z pokolenia Beniamina z kapłańskiego rodu w Anatot (ok. 5 km od Jerozolimy), ale prawdopodobnie nie sprawował kultu świątynnego. Czterdzieści lat jego publicznej działalności, na które wskazuje Jr 1,2, między 627 r. a 587 r., to w dziejach narodu bardzo burzliwy okres, w którym zburzono świątynię.


HISTORYCZNY KONTEKST

Początkowo Jeremiasz był świadkiem reformy religijnej króla Jozjasza, który doprowadził do centralizacji kultu w Jerozolimie, usuwając miejsca czci obcych bóstw. Stało się to możliwe nie tylko dzięki upadkowi imperium asyryjskiego, który dawał pewną swobodę działań monarsze, ale także dzięki odnalezieniu Księgi Prawa w 621 r. To ważne wydarzenie było impulsem do odnowienia życia religijnego (2 Krl 22,1-23,25). Pomyślny zbieg okoliczności dla Królestwa Judy przerwała tragiczna śmierć króla w bitwie pod Megiddo w 609 r., kiedy próbował powstrzymać faraona Neko podążającego na pomoc oddziałom asyryjskim. Na tron wstąpił Joachaz. Ponieważ nie odpowiadał Egiptowi, po kilku miesiącach został zastąpiony Jojakimem. Oznaczało to kres reformy. W tym czasie powstające w miejsce Asyrii imperium neobabilońskie zaczęło zaznaczać swoją obecność, podbijając inne państwa. Ważnym sygnałem tej ekspansji było pokonanie Egiptu w 605 r. pod Karkemisz. Już w 601 r. Nabuchodonozor z wojskami babilońskimi zagroził krajowi faraonów. Z powodów politycznych nie mógł jednak kontynuować ekspedycji, ale w tym czasie zdołał podporządkować sobie Jerozolimę.

Choć wkrótce wypowiedziała ona posłuszeństwo, to już podczas kolejnej wyprawy w 597 r. Babilończycy podbili ją i deportowali w głąb imperium elity narodu razem z nowym królem, Jojakinem. Na jego miejsce został ustanowiony Sedecjasz. Był on władcą uległym i łatwo poddawał się naciskom ze strony zwolenników Egiptu, co doprowadziło do kolejnego buntu. Nabuchodonozor stłumił go, zdobywając Jerozolimę (587 r.) i ponownie część mieszkańców wraz z królem uprowadził w niewolę. Tym razem zadał najboleśniejszy cios narodowi – zburzył świątynię. Sam Jeremiasz pozostał w kraju, jednak emigrujący rodacy w obawie przed zemstą Babilończyków za zabójstwo namiestnika (582 r.) zabrali go do Egiptu. Tam też prorok zakończył życie.


CHARAKTER DZIAŁALNOŚCI PROROCKIEJ

Prorok dobrze rozumiał sytuację polityczną swojego państwa i trafnie też oceniał zależności międzynarodowe. Jego wypowiedzi nie były zatem wyrwane z kontekstu. Miał własne zdanie na temat sprawowania rządów: żałował uprowadzonego króla Joachaza (Jr 22,10-12), ale także napiętnował prywatę Jojakima (Jr 22,13-19) i zapowiedział uprowadzenie Jojakina (Jr 22,24-26). Jeremiasz nie zajmował się jednak polityką dla niej samej. Rozumiał dziejące się wydarzenia w o wiele głębszym, religijnym sensie. Widział je jako skutek niewierności narodu. Przedstawiając swoje wizje, musiał się skonfrontować z płytkimi, ale bardzo silnie zakorzenionymi przekonaniami współczesnych, którzy traktowali przymierze z Bogiem jako źródło absolutnej gwarancji swojego bezpieczeństwa i pomyślności. To powszechne przekonanie (Ps 46; 48) rządzący wykorzystywali do realizacji własnych celów, odmiennych od woli Boga. Jeremiasz z całą mocą występował przeciw obłudzie, demaskując synkretyzm religijny (Jr 2,23-25), niesprawiedliwość (Jr 21,11-12), nadużycia władzy (Jr 22,14-17) czy fałszywą pobożność (Jr 7,9-14), ale także cudzołóstwo (Jr 23,10) i inne wykroczenia przeciw przykazaniom (Jr 7,9). Nie szczędząc ku temu sił, posługiwał się najróżniejszymi sposobami argumentacji i obrazowania swoich myśli.

Mijające lata nie przynosiły jednak posłuchu w nauczaniu proroka. W obliczu konfliktu z Babilonią zaczął zapowiadać najgorsze – zburzenie miasta. Powoływał się na przykład na sanktuarium w Szilo, centralne miejsce kultu czasów sędziów, do którego zniszczenia dopuścił Bóg (Jr 7,12-15; 26,4-7). Twierdził, że Jerozolima, żeby ocaleć, powinna poddać się Nabuchodonozorowi (Jr 27,1-11), co w oczach współczesnych tworzyło wrażenie kolaboracji. Tym zaś, którzy znaleźli się na obczyźnie, zapowiadał, że powinni przygotować się na długi pobyt (Jr 29, 29-32). Jeszcze dobitniej wyrażał swoje proroctwo przekonując, że Babilończycy są narzędziem w ręku Boga wymierzającym słuszną karę narodowi (Jr 25,8-11). W jego rodakach budziło to sprzeciw. Poczucie wyjątkowości własnego narodu, przymierza, świątyni i Ziemi Obiecanej nie pozwalały przyjąć słów Jeremiasza.
PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 15 czerwca

"Niech wasza mowa będzie: tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi"

Dziś w Kościele: sobota, X tydzień zwykły
+ dzień powszedni albo wspomnienie Najświętszej Maryi Panny
+ Czytania liturgiczne (rok C, I): 2 Kor 5,14-21; Ps 103 (102),1b-2.3-4.8-9.11-12; Mt 5,33-37.
+ komentarze Bractwa Słowa Bożego do czytań

* Owoce Ducha Świętego (cykl SalveNet)
miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wspaniałomyślność, łaskawość, wierność, skromność, wstrzemięźliwość, czystość



Najczęściej czytane artykuły



Najwyżej oceniane artykuły

JAN PAWEŁ II MÓWIŁ DO NAS

Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II w czerwcu 1979 roku do Polski zmieniła trwale naszą ojczyznę i nas samych. Co wtedy papież chciał nam przekazać? Co zapamiętaliśmy?
+ 2 czerwca: Warszawa - Okęcie i Plac Zwycięstwa (1)
+ 3 czerwca: Warszawa i Gniezno (2)
+ 4 czerwca: Czestochowa (3)
+ 5 czerwca: Czestochowa (4)
+ 6 czerwca: ostatni dzień w Częstochowie i Kraków (5)
+ 7 czerwca: Kalwaria Zebrzydowska, Wadowice, Oświęcim-Brzezinka (6)
+ 8 czerwca: Nowy Targ, Kraków (7)
+ 9 czerwca: Kraków, Nowa Huta, Kraków (8)
+ 10 czerwca: Kraków i pożegnanie z ojczyzną (9)

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -