22 lipca
poniedziałek
Marii, Magdaleny
Dziś Jutro Pojutrze
     
°/° °/° °/°

List do Kościoła w Pergamonie

Ocena: 0
1519

Rzeczywistym sprawcą prześladowań chrześcijan jest szatan, który wysługuje się ludźmi podatnymi na jego działanie.

fot. ks. Henryk Zieliński/Idziemy

„Aniołowi Kościoła w Pergamonie napisz:
To mówi Ten, który ma miecz obosieczny, ostry:
Wiem, gdzie mieszkasz: tam, gdzie jest tron szatana,
a trzymasz się mego imienia i wiary mojej się nie zaparłeś
nawet za dni Antypasa, wiernego świadka mojego,
który został zabity u was, tam gdzie mieszka szatan.
Ale mam nieco przeciw tobie,
bo masz tam tych, co się trzymają nauki Balaama,
który pouczył Balaka, jak podsunąć synom Izraela sposobność do grzechu
przez spożycie ofiar składanych bożkom i uprawianie rozpusty.
Tak ty również masz tych, co się trzymają podobnie nauki nikolaitów.
Nawróć się zatem!
Jeśli zaś nie – przyjdę do ciebie niebawem
i będę z nimi walczył mieczem moich ust.
Kto ma uszy niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów.
Zwycięzcy dam manny ukrytej i dam mu biały kamyk,
a na kamyku wypisane nowe imię,
którego nikt nie zna prócz tego, kto [je] otrzymuje.”

Ap 2,12-17

Kolejny list zamieszczony w Apokalipsie św. Jana został skierowany do wspólnoty chrześcijańskiej w Pergamonie, położonym około 120 kilometrów na północ od Smyrny, w pobliżu dzisiejszego miasta Bergama. Znamienne, że aczkolwiek orędzie Apokalipsy jest ukierunkowane ku eschatologicznej przyszłości, to treść poszczególnych listów nawiązuje do uwarunkowań i wyzwań ówczesnej teraźniejszości. To, co się wydarza w Kościele, zawsze ma rozstrzygające znaczenie, ponieważ przyszłość rozpoczyna się teraz, a jej kształt zależy od wiarygodności świadectwa dawanego Chrystusowi oraz prawidłowych wyborów moralnych.

 

Miasto na wysokiej górze

Starożytny Pergamon zbudowano na wzgórzu, którego wysokość wynosi ponad 250 metrów, doskonale widocznym z całej okolicy. Chociaż było zamieszkiwane od dawna, jego znaczenie wzrosło w ostatnich wiekach ery przedchrześcijańskiej, kiedy wzmógł się handel w rejonie wschodniego basenu Morza Śródziemnego. Statki i karawany lądowe licznie przemierzały szlak łączący Europę z Bliskim Wschodem, Cyprem i Egiptem. Miasto szybko się wzbogaciło, a dobre położenie strategiczne zapewniało bezpieczeństwo jego mieszkańcom.

Historia przyspieszyła w 281 r. przed Chrystusem, gdy po śmierci Lizymacha władzę nad skarbcem przejął Filetajros i wykorzystał jego zasoby do umocnienia murów obronnych. Okres największej świetności przypadł na panowanie Eumenesa II (lata 197-159). Na szczycie wzgórza, czyli akropolu, wybudowano niezwykle piękną, marmurową świątynię Artemidy. Z kolei Wielki Ołtarz dedykowany Zeusowi to jedno z najwspanialszych osiągnięć sztuki hellenistycznej – obecnie eksponowany jest w Muzeum Pergamonu w Berlinie. Wzmocniwszy wzgórze tarasami, wzniesiono także inne świątynie pogańskie, łaźnie i usytuowany na stromym zboczu amfiteatr. Nie mniej sławna była wspaniała biblioteka, dorównująca bibliotece aleksandryjskiej. Pergamon był znany z wyprawiania skór wykorzystywanych jako cenny materiał piśmienniczy określany mianem pergaminu.

Gdy w 133 r. przed Chr. umierał bezdzietnie władca Attalos III, obawiając się upadku swego królestwa, przekazał je w testamencie we władanie Rzymu. Był to jeden z najważniejszych przełomów starożytności: Rzym wszedł w posiadanie zachodniego wybrzeża Azji Mniejszej, ustanawiając Pergamon stolicą rzymskiej prowincji Azji. W mieście zaprowadzono kult imperialny, którego rozmiary dorównywały temu, jaki istniał w Efezie. W pobliżu, na dole, na południowy wschód od miasta, znajdował się Asklepion, słynny ośrodek medyczny, gdzie leczono między innymi choroby psychiczne. Szczególnym przedmiotem czci pielgrzymów był tam żywy wąż, a sława tego ośrodka była tak wielka jak sława Epidauros i lecznicy na wyspie Kos. Pergamon przetrwał do podbojów arabskich w połowie VII w., kiedy to miasto zostało zburzone i po kilku wiekach – zapomniane.

 

Tron szatana

List do Kościoła w Pergamonie otwiera obraz Jezusa Chrystusa z mieczem obosiecznym i ostrym, w którym rozpoznajemy wątek obecny w Liście do Hebrajczyków: „Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca” (4,12). Wprawdzie za panowania Augusta, podczas administracyjnej reorganizacji imperium rzymskiego, stolicę prowincji przeniesiono do Efezu, lecz w Pergamonie rezydował namiestnik w randze konsula, sprawując rządy jako prokonsul. Jego obowiązkiem było dbanie o lojalność poddanych widoczną w nawiedzaniu pogańskiego sanktuarium i czynnym uczestnictwie w kulcie imperialnym.

PODZIEL SIĘ:
OCEŃ:

Profesor zwyczajny, laureat Nagrody Ratzingera, wykładowca Pisma Świętego na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

DUCHOWY NIEZBĘDNIK - 22 lipca



Najczęściej czytane artykuły



Najwyżej oceniane artykuły

PATRONUJEMY

Reklama

Miejsce na Twoją reklamę
W tym miejscu może wyświetlać się reklama Twoich usług i produktów. Zapraszamy do kontaktu.
- Materiał partnera serwisu -