Pod nazwą widoczną w tytule działa już fundacja i stowarzyszenie, prowadzone są kampanie społeczne. Wysyp takich inicjatyw nastąpił po katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 r. i po brutalnej pacyfikacji Marszu Niepodległości 11 listopada 2011 r. Katastrofa smoleńska wywołała eksplozję postaw patriotycznych i religijnych. Spotkało się to z irytacją środowisk „liberalnych”. Ślady ich frustracji, że mimo lat urabiania Polacy wciąż nie potrafią inaczej przeżywać ważnych wydarzeń, jak tylko na sposób katolicki i patriotyczny – pod krzyżem i z biało-czerwoną flagą – można odnaleźć w czasopismach z tamtego czasu. Jednakże apogeum nienawiści do wszystkiego, co identyfikuje nas jako Polaków, nadeszło rok później, w Święto Niepodległości, kiedy to policję przeciw polskim patriotom wsparły lewicowe redakcje z Krytyką Polityczną na czele i z goszczoną w jej siedzibie niemiecką Antifą. Tą sama, którą prezydent USA Donald Trump oficjalnym rozporządzeniem z 18 września br. uznał za organizację terrorystyczną! Że też w Polsce przeszło to praktycznie bez echa…
Dumy z Polski nie wolno mylić z pychą, która zaślepia, i z nacjonalizmem, który prowadzi do pogardy wobec innych. Duma nie kwestionuje faktu, że wiele jeszcze trzeba u nas poprawić, ale jest uznaniem, że Polskę można kochać bez kompleksów. Potrzeba nam zdrowej dumy z Polski i polskości, żeby nie ulec ojkofobii sączonej przez środowiska nieprzyjazne jako sposób rozkładania nas od środka. Pamiętamy bowiem jak mit o polskim warcholstwie i braku praworządności stał się dla wrogich potęg usprawiedliwieniem dla rozbiorów Rzeczypospolitej. Argumentacja, że „oddać Polsce Śląsk to jakby dać małpie zegarek”, miała przeszkodzić powrotowi tego regionu do odrodzonego państwa polskiego. Sowiecka propaganda o „rządach faszystów” w okresie międzywojennym w Polsce zapewniała Rosji wolną rękę w krwawej rozprawie z polskim patriotycznym podziemiem i okupacji naszego kraju przez prawie pół wieku po wojnie. Robienie z Polaków „antysemitów” też ma swój przeliczalny cel.
Trzeba dbać o prawdziwy wizerunek Polski, bo dla zachowania niepodległości i osiągania sukcesów narracje są tak samo ważne, jak samoloty i armaty. Trzeba walczyć o prawdę wobec innych, ale także pielęgnować poczucie dumy z Polski w sercach samych Polaków. Bo naprawdę jest z czego. Nie tylko z bogatej historii, z Kopernika, Chopina, św. Jana Pawła II i tysięcy bohaterów walczących przez stulecia „za wolność naszą i waszą”. Mamy też powody do dumy ze skoku ekonomicznego, którego mimo wszystko dokonaliśmy w ciągu minionych 35 lat. Nie jesteśmy już żebrakami w Europie. W zamożności prześcignęliśmy wiele narodów starej Unii. Nasze rezerwy złota urosły do dwunastych co do wartości na świecie. W cyfryzacji jesteśmy w europejskiej czołówce. Centrum Warszawy jest nowocześniejsze, czystsze i bezpieczniejsze niż centrum Berlina! Przybysze z Zachodu nie kryją zazdrości. Nasze drogi i koleje w niczym nie ustępują tym u nich. A co dopiero, jeśli zbudujemy CPK!
Mimo wielu zastrzeżeń do naszych władz w Polsce jest dość stabilnie. Rządy nie upadają tak często, jak we Francji, w Niemczech czy we Włoszech. Nasi politycy, chociaż nie kryształowi, to nie wysługują się Moskwie, jak byli szefowie niemieckich rządów. Żaden z polskich prezydentów i premierów nie trafił do więzienia. A jeśli chodzi o kradzieże, to wcale nie jest to nasza domena. Polscy hotelarze najbardziej skarżą się na… Niemców, że ci kradną nawet ręczniki i pościel z pokoi! Tego, co zrabowali podczas okupacji, też ani myślą oddać, i wcale im z tego powodu nie wstyd, choć działali jako umundurowani przedstawiciele ich państwa, a nie jako margines społeczny. I to oni nas nazywają narodem złodziei?
Biorąc pod uwagę cały kontekst, Polska i Polacy nie mają dziś powodu do kompleksów. Przeciwnie, mamy wiele powodów do dumy.
Co? Gdzie? Kiedy?
