Beznadziejny koniec?

Niby zwyczajne, a przecież niepowtarzalne i jedyne w swoim rodzaju. Listopadowa nostalgia przywołuje wspomnienia o tych, którzy odeszli. To też okazja, aby zatęsknić za świętością i innością – na Boże podobieństwo. Analizujemy to, kim jesteśmy. Zdrowi, młodzi, zdolni, atrakcyjni, zadbani w wielorakich płaszczyznach. Nadejdzie jednak dzień, kiedy będziemy starzy, schorowani, zniedołężniali, a na kolejkę do lekarza czekać będziemy długimi miesiącami. Nadejdzie wreszcie dzień końca świata. Data dla każdego będzie inna.

Ludzie patrzyli na świątynię, jej piękne kamienie i dodatki. A Jezus, nie patyczkując się, mówi: nadejdzie dzień, kiedy ta okazała świątynia zostanie zburzona. Szok i niedowierzanie. Rzadko przewidujemy koniec.

Pod koniec roku liturgicznego wiele czytamy i rozważamy o sądzie Bożym. Zanim wejdziemy w adwentowe refleksje, warto sobie uświadomić, że koniec stanie się faktem. Prorok Malachiasz porównuje ten dzień do ognia, który spala wszystko, co jest byle jakie i nietrwałe (bardzo mnie porusza porównanie pysznych i grzeszników do słomy). Jednocześnie oczyszcza to, co szlachetne, jak złoto czy srebro. Co to w nas wywołuje? Grozę? Lęk? Ulgę?

To wciąż dobra nowina. Ewangelia nie przestaje być Ewangelią. Dzień końca stanie się uzdrawiającym światłem słonecznym dla tych, którzy są wierni Bogu. Jezus chce wlać nadzieję i odwagę, nie lęk.

Antoine de Saint-Exupéry napisał kiedyś: „Choć można cię okraść z tego, co otrzymujesz, kto ma moc okraść cię z tego, co dajesz?”. Wiary, nadziei i miłości nikt nie jest w stanie ukraść. Owoce naszego zaangażowania w relacje pozostaną nietknięte. Warto ucieszyć się dobrami, które nie tylko zostaną zachowane dla nas na lata, ale także pomnożą dobro w królestwie Bożym. Kto wie, może to właśnie one są dowodami na beznadzieję?

Memento mori, pamiętaj o śmierci. Koniec świata nastąpi – Bóg wie kiedy. Będzie nieraz niewygodnie, źle czy strasznie – z powodu awantur, wojen, prześladowań, ale… „nawet włos z głowy nam nie spadnie”.