Komentarz do czytań, 10 grudnia

Środa, II Tydzień Adwentu - dzień powszedni albo wspomnienie Matki Bożej Loretańskiej

komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: ks. Mateusz Mickiewicz

Pierwsze czytanie: Iz 40, 25-31

Na wygnaniu w Babilonii, gdzie Izraelici słyszą dzisiejsze słowo proroka Izajasza, gwiazdy nie były tylko elementem nieba, ale widziano w nich symbole bogów. Niewiele się zmieniło, kiedy spojrzymy, jak dziś popularna jest zabobonna wiara w horoskopy, co jawnie sprzeciwia się pierwszemu przykazaniu, i wiąże bardziej z diabłem, niż z Panem Bogiem. 

Jednak każdy z nas, kto choć raz – zwłaszcza mieszkając z dala od wielkiego miasta -zachwycił się pięknem rozgwieżdżonego nocą nieba, wie, że taki widok kieruje nasze myśli i serce gdzieś dalej – ku pięknie samego Stwórcy. Pan Bóg nie jest częścią świata stworzonego, ale czuwa nad nim. Daje nam się poznawać, ale zawsze większe jest niepodobieństwo niż podobieństwo między Bogiem a stworzeniem. Wielkość i wspaniałość Boga przerasta nasze pojmowanie.

Jednocześnie, Bóg, który mówi do swojego ludu przez proroka Izajasza, to Ten, który będąc nieskończenie wspanialszy od najpiękniejszych gwiazd czuwa nad każdym człowiekiem. Droga mojego życia – a więc także moja dzisiejsza praca, nauka, relacje rodzinne - nie jest zakryta przed Panem. 

Jeśli tylko z moim zmęczeniem, znużeniem i zniechęceniem przyjdę dziś do Pana na modlitwę, jakby wbrew wszystkiemu, On pomnoży moją siłę, doda mi skrzydeł, odnowi moją ufność.

Psalm responsoryjny: Ps 103, 1-2, 3-4, 8.10

Psalm 103 to modlitwa zachwytu nad wielkością Bożego miłosierdzia. Bóg nie jest dziadkiem z długą brodą, siedzącym w chmurach i niedosłyszącym tego, co do niego wołamy. To kochający Ojciec, miłosierny dla swoich synów i córek, który nam przebacza. Nie pobłaża grzechowi, ale jest silniejszy od zła. Może i pragnie nam przebaczać, uzdrawiać i prowadzić dalej ku sobie. 

On odpuszcza wszystkie winy, leczy wszystkie choroby – to znaczy, że ma lekarstwo także i dla mojej duszy.

Bóg ciągle obdarza nas swoimi dobrodziejstwami, daje się poznać i spotkać nieraz w bardzo małych, ale codziennych znakach swojej bliskości. 

Nie zapominać o dobrodziejstwach Boga to dziękować za to, co już dobrego się wydarzyło w moim życiu, ćwiczyć w sobie taką dobrą „pamięć”. Za jakie dobrodziejstwa dawno (albo wcale) nie dziękowałem Bogu, mojemu miłosiernemu Ojcu?

Ewangelia: Mt 11, 28-30

W pierwszym czytaniu z Księgi proroka Izajasza zostaliśmy zapewnieni, że Pan dodaje siły zmęczonemu; że ci, co zaufali Panu, odzyskują siły. 

Jezus wypełnił to proroctwo – był ucieczką i ratunkiem dla tych, którzy otaczali Go wtedy, wśród pierwszych uczniów. Ale Jezus, Bóg i Człowiek, który siedzi po prawicy Ojca i wstawia się za nami, dzisiaj, w czasie Kościoła, spełnia to słowo wobec nas. 

Zbyt często myślimy o spotkaniu z Bogiem jako o dodatkowym ciężarze. Diabeł zawsze podsunie nam co najmniej sto powodów, aby się nie pomodlić, aby nie poświęcić czasu tylko dla Chrystusa. Spotkanie z Bogiem czasem możemy wyobrażać sobie jak przyjście do filharmonii – tylko wtedy, gdy odpowiednio się ubierzemy, przygotujemy, i znajdziemy szczególny czas. Może nawet dłuższy, ale bardzo rzadko.

To bardzo ważne, by samemu sobie nie odbierać prawa do przyjścia do Jezusa – wtedy, kiedy wydaje nam się, że już wszystko stracone; wtedy, kiedy nasze serce jest przytłoczone, ściśnięte, zmęczone; wtedy, kiedy nie jesteśmy wypoczęci i pachnący, ale może mocno zmęczeni i spoceni trudem pracy. Właśnie wtedy przyjść do Niego. 

Jezus jest zawsze bliski nam, a szczególnie obecny w Najświętszym Sakramencie. Jezus w dzisiejszym słowie nas – którzy z pewnością czymś jesteśmy utrudzeni, a może najbardziej samymi sobą – zaprasza: Przyjdź do Mnie. Weź na siebie moje jarzmo – a więc moją naukę, do której kluczem jest przyjęcie Mojej miłości. Takiej, jaką Ojciec ma do Mnie, i odpowiedzenie na nią całym sercem. Nic nie stracisz, a ja odnowię Twoje serce.