Komentarz do czytań, 4 grudnia

Czwartek, I Tydzień Adwentu – dzień powszedni albo wspomnienie św. Jana Damasceńskiego, prezbitera i doktora Kościoła albo wspomnienie św. Barbary, dziewicy i męczennicy

komentarze Bractwa Słowa Bożego,
autor: dr Maciej Wacławik

Pierwsze czytanie: Iz 26, 1-6

Proroctwo Izajasza mówi o potężnym mieście, którego siłę stanowią mury i przedmurza. Autor i jego słuchacze mieli najprawdopodobniej przed oczami Jerozolimę – otoczoną kamiennymi obwarowaniami, które w VIII w. przed Chr. dawały poczucie bezpieczeństwa wobec asyryjskiego zagrożenia. Wydawało się, że nic jej nie zdoła złamać. A jednak historia pokazała coś innego. Gdy wojska Sennacheryba stanęły u bram oblegając miasto, zwycięstwo nie przyszło dzięki sile murów, lecz dzięki interwencji Pana, który ocalił miasto i rozproszył wrogów. Same mury upadły, miasto zostało zdobyte i spustoszone zaledwie 120 lat później, w trakcie najazdu babilońskiego króla Nabuchodonozora. Tym samym odsłoniła się kruchość ludzkich zabezpieczeń, które w obliczu wielkich potęg okazały się bezradne. Dlatego prorok przesuwa akcent, pokazując, że prawdziwym gwarantem bezpieczeństwa nie są kamienie i mury, lecz Pan, który jest wieczną skałą. To nie układ sił, lecz relacja z Bogiem gwarantuje pokój i ocala wspólnotę mieszkańców – lud sprawiedliwy, dochowujący wierności i o statecznym usposobieniu. On też powala drugie miasto i obraca je w proch, dając je na podeptanie nogom ubogich i biedaków, którzy w Panu pokładają ufność.

Psalm responsoryjny: Ps 118(117), 1bc i 8-9. 19-20. 21 i 25. 26-27a 

W czasach, kiedy spisano Psalm 118, do Jerozolimy prowadziło siedem bram, przy czym żadna nie była określana Bramą Pana. Nasuwa się pytanie, do czego w takim razie nawiązywał Psalmista? Pewną sugestią może być wspomnienie, że przez nią wejdą sprawiedliwi, którzy dochowują wierności i wypełniają przykazania. Także prośba o otwarcie bram sprawiedliwości nasuwa podobne skojarzenia. Czytając psalm właśnie w tym kluczu, przychodzi myśl, że bramą tą jest Tora – Prawo stanowiące podstawę Biblii. Nie jest to więc najprawdopodobniej budowla z kamienia, lecz same Słowa Boga, otwierające się przed tymi, którzy żyją wiernością i zaufaniem. Brama Pana to wejście do wspólnoty Jego ludu – nie przez pochodzenie czy siłę, lecz przez posłuszeństwo Jego Słowu. Dlatego psalm podkreśla, że lepiej zaufać Panu niż ludziom, nawet możnym. To Bóg daje wybawienie, którego nie zagwarantują ani mury, ani polityczne sojusze, a zaufanie Panu staje się fundamentem bezpieczeństwa, przewyższającym wszelką ludzką władzę czy siłę. Symbol bramy staje się więc obrazem relacji – przez nią przechodzi człowiek, który w Panu szuka oparcia i w Nim znajduje prawdziwe bezpieczeństwo.

Ewangelia: Mt 7, 21.24-27

Ewangelia kontynuuje obraz budowania na fundamencie, jakim jest Słowo Boże. Obraz domu wzniesionego na skale nawiązuje do lokalnych realiów, gdzie nagłe ulewy zmieniały wyschnięte doliny w rwące potoki, niszcząc kruche budowle. Jezus, wskazując na konieczność słuchania Jego nauki, utożsamia siebie z tym fundamentem, bo On jest Słowem, skierowanym do Narodu Wybranego czy to za pośrednictwem Prawa, czy też późniejszych pism prorockich – jest On Torą wcieloną. Budowanie na skale nasuwa skojarzenia ze słowami Izajasza, w których stwierdza, że Bóg jest wieczną skałą, która jest tym bezpiecznym fundamentem pod budowę. W Jezusie i Jego słowach spełnia się ten obraz – Słowo nie tylko chroni, lecz otwiera drogę do wspólnoty Bożego ludu, dając podstawy wierności i sprawiedliwości. Dom, czy interpretowany dosłownie, czy też szerzej jako rodzina i dziedzictwo, zbudowany na takim fundamencie wytrzymuje napór przeciwności i pozostaje niezachwiany w obliczu prób. Nie samo jednak tylko słuchanie Słów jest ważne – konieczne jest jeszcze wprowadzanie ich w czyn i pełne życie nimi. Tylko wtedy budowla nie zawali się pod naporem życiowych burz, a wierzący osiągnie prawdziwe bezpieczeństwo i pokój, jaki daje relacja z Bogiem – źródłem trwałości i życia wiecznego.